توانایی زبانی کودک مستقیماً بر چگونگی درک او از جهان و نحوه‌ی بیان ایده‌هایش اثر می‌گذارد. کودکان با گسترش واژگان، توانایی ساخت جمله‌های پیچیده‌تر و تقویت مهارت‌های داستان‌گویی، یاد می‌گیرند که چگونه افکار انتزاعی خود را به شکل قابل فهم ارائه کنند. در نتیجه، ذهن آن‌ها آمادگی بیشتری برای تجربه‌ی موقعیت‌های جدید و ارائه‌ی راه‌حل‌های نو پیدا می‌کند.

زبان نقش ستون‌فقرات خلاقیت را بازی می‌کند؛ زیرا تخیل بدون ابزار بیان، شکل نمی‌گیرد. زمانی که کودک می‌تواند درباره‌ی چیزهایی که می‌بیند، احساس می‌کند و می‌سازد صحبت کند، عملاً در حال تقویت شبکه‌های عصبی مرتبط با نوآوری و ابداع است. پژوهش‌ها نشان می‌دهد کودکانی که در محیط‌های چندزبانه پرورش می‌یابند یا در خانه در معرض کتاب‌خوانی، شعر، داستان‌سرایی و گفتگوهای متنوع قرار می‌گیرند، خلاقیت بیشتری در فعالیت‌های هنری، بازی‌های نمادین و حل مسئله از خود نشان می‌دهند.

فعالیت‌هایی مانند ساختن داستان‌های خیالی، سوال‌های باز («اگر این اتفاق می‌افتاد چی؟»)، بازی‌های نقش‌آفرینی و تشویق کودک به توضیح احساسات خود همگی ابزارهایی هستند که زبان را به موتور محرک خلاقیت تبدیل می‌کنند. همچنین، زمانی که کودکان یاد می‌گیرند برای یک موقعیت چندین توضیح یا چند راه‌حل ارائه کنند، هم تفکر واگرا و هم انعطاف شناختی آن‌ها تقویت می‌شود.

در نهایت، هرچه کودک زبان را بیشتر تجربه کند، جهان خود را گسترده‌تر می‌سازد؛ جهانی که در آن تخیل آزادانه جریان می‌یابد و ایده‌های نو امکان شکوفایی پیدا می‌کنند.